"Ik wil beelden maken die nog niet gezien zijn, en volstrekt mijn eigen stempel drukken als graficus en illustrator."

zondag 19 februari 2017

Dag van het DKO: 'On the road'

Zaterdag 18 februari 2017 was het de dag van het Deeltijds Kunstonderwijs in Vlaanderen.
Ook in de academie van Turnhout was er allerlei leuks te beleven, in en rondom de Warande. Een kruisbestuiving tussen zowel de Academie voor Woord, Dans en Muziek als de Academie voor Beeldende Kunsten. Het thema was 'On the road', dus alles wat met reizen en vervoer te maken heeft.

In samenspraak met onze docente Karen hebben wij, de afdeling Vrije Grafiek, stempels gemaakt. Hiermee konden de kinderen bij ons hun eigen postkaartjes komen stempelen.
Verder konden ze ook komen schilderen of de frottagetechniek uitproberen. Dit is een techniek waarbij een stukje stof op papier met structuur onder een tekenblad wordt gelegd. Door vervolgens te wrijven met wasco of een potlood wordt de structuur weergegeven op het tekenblad.

Hieronder een kort beeldverslag van deze dag. Wij hebben onze stempel alvast gedrukt, zoals jullie kunnen zien!

stempel van onze afdeling: Vrije Grafiek

de stempelafdeling

stempels: details

stempels: details

sfeerbeeld

de schilderafdeling

de 'frottage'afdeling

hout snijden...

frottagetechniek: materialen

resultaten

aan het werk, nele!

maandag 13 februari 2017

'Post-it' kunst

Nog even een mooi 'winters' beeld tussendoor, waarbij enkel gebruikt wordt gemaakt van blanco post-its en licht. Het werk is getiteld 'Winter 1972', en het is gemaakt door de Zwitserse kunstenaar Adrian Merz.
Op de velletjes staan herinneringen van geïnterviewden aan de winter van 1972. Om maar te stellen dat, in principe, elk materiaal goed is om prachtige beelden te creëren!


titel kunstwerk: 'Winter 1972', kunstenaar: Adrian Merz

Keukenlithografie - experiment coladruk

Toen wij op onze Facebookpagina 'Tekenschool Vorselaar' aankondigden dat we een 'speciale' druktechniek gingen beoefenen (dit doen wij één keer per jaar), namelijk de 'colalithografie' (???), konden wij allesbehalve vermoeden dat er zo'n stormloop zou volgen. Wie onder hen had immers kunnen vermoeden dat je OOK kan tekenen met materialen als zeep en cola?

De refter was 'bijna' te klein geworden, maar het was het allemaal waard. En het concept past binnen ons jaarthema 'Sprookjes', omwille van het 'magische' karakter. Vooral bij de zeeptechniek, want dan verdwijnt de tekening even (door de olie), maar komt later gelukkig (hopelijk) terug tevoorschijn dankzij de cola.

Ik heb begin dit schooljaar kennisgemaakt met deze techniek op de kunstacademie van Turnhout, alwaar ik momenteel in mijn vierde jaar zit. Ik was er meteen door gefascineerd, en het leek mij ook een leuk idee om te introduceren op onze tekenschool.
Wij hebben zelf een introductie gekregen in de vlakdruktechniek 'lithografie', een drukprincipe op basis van water en olie. De 'coladruk' is hier een variant op, dus heb ik het op voorhand thuis wel even geprobeerd.
De materialen die je kunt gebruiken zijn bijvoorbeeld lithokrijtjes, waterbestendige markers en pennetjes, zeep, boter, enz... enz... Kortom, alles wat het water tegenhoudt.

Niet alle resultaten waren helaas even succesvol, omdat we die dag met het maximaal aantal leerlingen waren (+ nog één oud-leerling die eens op bezoek kwam) en dus niet alles konden opvolgen. Het proces is echter volledig gefilmd, dus iedereen die dat wenst kan thuis alsnog aan de slag gaan. De gebruikte materialen zijn immers milieuvriendelijk, goedkoop en te vinden in haast elke keuken.

Ik verwijs nog even naar onze Facebookpagina, waar beide demonstratiefilmpjes te vinden zijn, en daarnaast ook nog een aantal andere filmpjes. Voor een 'professionele' uitleg en introductie zijn er betere filmpjes te vinden op kanalen als Youtube.

In elk geval een boeiende techniek om eens uit te proberen, en dat konden onze leerlingen beamen!

enkele 'geslaagde' resultaten:  waterbestendige markers

zeeptechniek


lithokrijtjes

lithokrijtjes

fijne, zwarte waterbestendige marker

zeeptechniek

zondag 29 januari 2017

Mijn 'gestolen' dichtenbundel (...en tekening(en))

De laatste donderdag van januari gaat traditiegetrouw de poëzieweek van start. Dit doet mij automatisch terugdenken aan mijn jeugdjaren, want schrijven was toen lange tijd het liefste wat ik deed, naast muziek spelen. Op de basisschool schreef ik al gretig opstellen en verhalen. Later, tijdens mijn puberjaren, werden dat een hele resem gedichten met (jawel!) de liefde als populairste onderwerp.

Op school had ik al vroeg een grote interesse voor de taalvakken. Een boekrecensie of zelfs een toneelstuk schrijven? Helemaal my cup of tea! Op één van mijn opstellen stond bijvoorbeeld als commentaar: 'Goed werk Nele, zowel wat inhoud als schrijfvaardigheid betreft. Jij kan schrijven! En je invoelen! Blijven schrijven, Nele!' 
Deze opstellen heb ik grotendeels bewaard, evenals als de zes dichtbundels die ik tijdens mijn puberjaren schreef. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om ze weg te doen. Integendeel! Het vormt een waardevolle herinnering aan mijn jeugd. Hoewel het, achteraf bekeken, grotendeels om slechte poëzie gaat.
En dat in een tijd waarin wij onze werkjes nog met de hand schreven. Wij hadden zelf nog geen internet, laat staan dat er boeken in huis waren. Ik denk dus dat ik toen vooral schreef vanuit een soort gemis én om mijn gevoelens en indrukken te kunnen uitdrukken in iets tastbaars.
Een bibliotheek was voor mij destijds nog onontgonnen gebied. Ik weet nog dat ik voor Nederlands een boekbespreking moest doen, en dat ik ergens op zolder nog een stationsromannetje vond (tot grote hilariteit van de klas). Zó erg was het met mij dus gesteld!

De periode dat ik gedichten schreef had ik zelf nog geen enkel gedicht gelezen. Tenzij misschien op school ter gelegenheid van gedichtendag, of 'het Schrijverke' van wijlen Guido Gezelle.
Dat begon te veranderen toen ik in het vijfde middelbaar een leerkracht Nederlands kreeg die erg bezig was met literatuur in de meest brede zin van het woord, eerder dan grammatica. In mijn twintiger jaren heb ik mijn schade natuurlijk grondig ingehaald.
Toen ik een jaar of zestien was, schreef ik gedichten aan de lopende band. Het was een aangenaam tijdverdrijf voor mij, en het gebeurde dat ik tot zes gedichten op een dag schreef! Zó bedreven was ik er mee bezig.
Ik zocht echter nog een klankbord om mijn 'gedachtespinsels' in kaart te brengen. Daarom besloot ik om enkele van mijn dichtbundels (die ik toen ook al illustreerde) aan mijn leerkracht Nederlands te bezorgen. In totaal bezorgde ik haar drie bundels. Zij schreef er dan telkens commentaar, correcties en soms suggesties bij. Van elke dichtbundel maakte ik hiervoor een zwart/wit kopie. Mijn vader nam ze in die tijd nog mee naar zijn werk, omdat daar een kopiemachine ter beschikking stond. Maar bij de derde (en laatste) bundel liep het mis, want die heb ik tot op de dag van vandaag nooit meer terug gezien.
Het moet tegen het einde van het schooljaar geweest zijn dat ik hem bezorgde aan mijn leerkracht. Tot overmaat van ramp zaten er bij de kopie, naast geïllustreerde gedichten, een flink aantal gedichten die nog niet geïllustreerd waren en waarvan ik vooraf geen kopie had genomen! Een aantal hiervan kon ik recupereren door middel van eerdere versies, maar van een tiental gedichten heb ik enkel nog de titel. Achteraf kon ik mij ook niet meer herinneren wat ik toen geschreven had.

Ik weet enkel dat mijn leerkracht deze bundel, zonder mijn medeweten, naar een uitgeverij heeft gestuurd (hoewel ik de gedichten persoonlijk te zwak vond voor een 'eventuele' uitgave). Tijdens het oudercontact was ik even poolshoogte gaan nemen. Op dat moment was zij in gesprek, aangezien zij toen blijkbaar hulptitularis was van een klas. Ze kwam naar de deuropening en zei tegen mij dat ze mijn dichtbundel naar een uitgeverij had gestuurd. Ze voegde er meteen nog aan toe dat '...ik dat toch niet erg vind'. So far, so good.
Wat kon ik hier op antwoorden? Samen met mijn moeder hebben we via mijn hulptitularis toch nog geprobeerd om achter de contactgegevens van de uitgeverij te geraken, maar zonder resultaat... Het jaar daarop ging ik alsnog kunstonderwijs volgen (hoewel ik toen de eerste van mijn klas was), en verhuisde naar een andere middelbare school.

Ik heb lukraak twee gedichten gekozen uit deze bundel, die ik qua symboliek nog goed bedacht vond van mijzelf. Wie weet herkent iemand ze toevallig bij het lezen, en dan is er toch nog hoop!? Of wie weet leest mijn leerkracht van weleer dit verslag wel. Ik heb haar ooit eens gecontacteerd, maar ze heeft niet gereageerd.
Ik ben niet boos (hoewel ik er misschien wel een goede reden voor zou moeten hebben), wel een beetje ontgoocheld MAAR vooral nieuwsgierig naar de gedichten die ik ooit heb geschreven maar niet meer kan herinneren.

Later heb ik nog tweemaal gedichten geschreven bij kunstwerken, in opdracht van de gemeente Lille. Dit was naar aanleiding van 'de Week van de AmateurKunsten'. Sindsdien is de inkt van mijn pen al enige tijd uitgedroogd, maar ik 'voel' wel dat nog niet alle inkt volledig is weggevloeid.

De meeste mensen worden beroofd van geld of waardevolle documenten (wat mij nog nooit is overkomen), maar bij mij zijn het merkwaardig genoeg gedichten én zelfs tekeningen.
Zo heb ik als tiener drie jaar kunstacademie gevolgd in Herentals. Ik was vijftien jaar toen we de opdracht kregen om een olieverfschilderij te maken van een reproductie. Ik koos een werk van Rembrandt. Ik had de tekening al volledig uitgewerkt in potlood, en de volgende les zou ik beginnen met het schilderen.
Toen ik in het atelier kwam was mijn tekening plots verdwenen. Onze werken waren nochtans stevig met tape op een hardboard bevestigd, dus de tekening was er met opzet af gehaald. Ik ben meteen in tranen uitgebarsten, en mijn tekenleerkracht schreef in koeien van letters een boodschap op het schoolbord. Ik ben meteen opnieuw begonnen, en mijn ouders vonden het zo mooi dat het werk uiteindelijk werd ingelijst én tot op heden nog steeds in onze living hangt.
Toen we naar de tentoonstelling gingen kijken, liep er een meisje voor mij en zij wees meteen naar mijn werk. Dat vond ik een mooi compliment! Het was mijn enige olieverfschilderij ooit. Het schilderen wil ik later weer oppikken, want ik heb het altijd graag gedaan.

Hier volgen de gedichten uit mijn bundel. Het leuke is dat ik ze gedateerd heb:

'Liefdesverdriet'     13 april 2002

Ik vraag me af
hoe lang het nog duren zal.
Ze slijt met het tikken van de klok,
terwijl de bons steeds onrustiger

De noodkreet in mij doet losbarsten
en de klokt tikt verder
met onvervuld verlangen.
Maar de nood wordt duurzamer

Met de minuut
doet ze de tijdbom ontwaken
in een explosie van tranen.
Ik wacht tot het 'twaalf' is.
- - - - - - - -

                              14 april 2002

'Ze dwalen telkens af,
als een bos in de mist.
Ik herken hun code haast niet meer,
de wegen snijden elkaar
alleen nog de pas af.

Jij maakt rechtsomkeer
in jouw bos
bedekt je bladeren steeds weer.

Bomen zal ik nooit meer zien,
onkruid zal je zaaien.
...Maar mag ik in je wirwar van takken lezen?
- - - - - - - -

Ik wil alsnog besluiten met een vrolijke noot. Volgend gedicht komt niet van mijzelf, maar van een andere illustrator die eveneens een grote literatuurliefhebber is én bovendien een dichterlijk talent.
Over haar werk schreef ik in het verleden al eens twee blogposts, maar haar gedichten mogen er zeker ook zijn.
Een mooie ode, speciaal gericht aan de Gedichtendag. Vandaar de keuze.
 

'Gedichtendag'

Kom wat dichter,
mijn alfabeet slash poët, zoals jij boeken eet.
Een lettersoepdieet.
Deze dichte deurendag is
aan jou besteed.
Hang aan de deurknop een zoenmagneet.

*Vanessa Verstappen

het olieverfschilderij dat ik als tiener maakte in de tekenacademie van Herentals, een reproductie van Rembrandt, een oefening in 'kleur'

Judy Garland en Bob Newhart: comedy sketch


zaterdag 31 december 2016

"The rest of us will be forgotten, never Judy!"

Het begon ooit als kind met de filmklassieker 'The Wizard of oz', maar in de loop der jaren is deze film uiteindelijk helemaal onderaan beland op mijn steeds verder uitdijende lijst (waar maar geen einde aan lijkt te komen). Deze film hoort, kortom, al lang niet meer thuis in mijn top tien. De werkelijke 'fascinatie' voor deze rasperfomer/kunstenaar begon toen ik een jaar of negen was. Mijn vader wees naar het televisiescherm (welke film het was kan ik mij niet meer herinneren), en zei tegen mij: "Dat is Judy Garland". Pas veel later ontdekte ik hoe veelzijdig en multigetalenteerd Judy Garland  eigenlijk was. Het is een duizelingwekkend, compleet oeuvre.

Nog steeds sijpelt er beetje bij beetje nieuwe informatie binnen, maar er valt voor mij (en waarschijnlijk vele anderen) nog zó indrukwekkend veel meer te ontdekken op het wereldwijde web van deze fantastische allround artiest/performer.
Daarbuiten, in het echte leven, liggen er nog heel wat favoriete plaatsen in het verschiet op het continent Amerika om te bezoeken: bijvoorbeeld het Judy Garland Museum in Grand Rapids, Minnesota (haar geboorteplaats), het befaamde Grauman's Chinese Theatre in Hollywood Boulevard en het Ferncliff Cemetery in Hartsdale, New York, ...en verder de vele, ontelbare plaatsen in Londen (waar ze de laatste jaren van haar té korte leven leefde en werkte). 
Wat had ik er veel voor gegeven om  tenminste één van haar concerten live mee te mogen maken in London Carnegie Hall, maar het heeft helaas niet mogen zijn...

Het leven van Judy Garland bestaat eigenlijk uit twee grote helften: haar (film)jaren bij Metro-Goldwyn-Mayer, en nadien (met als belangrijkste constante) de concertjaren als solozangeres in Londen. Ik vind beide fases in haar leven zéér interessant, maar mijn voorkeur gaat uit naar 'de tweede helft' van haar carrière, wellicht omdat dit de echte 'Judy Garland', bijgenaamd 'the voice' is.

Ik ben ook een bijzonder grote fan van de 'Judy Garland Show collection', een serie afleveringen met muzikale gasten in verschillende episodes.
Eerder op deze blog schreef ik er al eens een kort artikel over. Momenteel ben ik aan het sparen voor de twee DVD-boxen, volume 1 en 2. DUS als iemand weet via welke weg ik deze kan vinden (want ze zijn blijkbaar moeilijk verkrijgbaar), laat het mij dan zeker weten!
De reeks telt in totaal 26 afleveringen, allemaal opgenomen gedurende de jaren 1963-1964 op de Amerikaanse televisiezender CBS
Als allereerste gast om haar show te openen, koos Judy Garland niemand minder dan haar (inmiddels ook betreurde) oude vriend Mickey Rooney. Sinds hun laatste duet 'I wish I were in love again' voor de musical 'Words and music' in 1948, gingen ze hun eigen leven en hadden niet meer samen opgetreden tot deze gelegenheid. 
Tot voor kort ontdekte ik dat Mickey Rooney, kort na het overlijden van Judy Garland, speciaal voor haar een lied heeft geschreven en gecomponeerd: 'Judy'. Het ontroerde mij zo dat ik het hier, op de laatste dag van dit jaar, op mijn blog publiceer. Het doet deugd te weten dat ze (jeugd)vrienden had die ECHT om haar gaven. Een mooie quote van Mickey Rooney: "She more then acted her lyrics, she lived them!"
Een mooie ode aan een legendarisch talent van een al even legendarisch talent.

...Of, naar een quote van wijlen Frank Sinatra: "The rest of us will be forgotten, never Judy." En dat is niet meer dan de waarheid, lijkt mij.

Om af te sluiten nog even een kort nieuwjaarslijstje van enkele van mijn favoriete songs (so far!) van Judy Garland:

*'The man that got away'
*'West Side Story Medley' - Judy Garland and Vic Damone
*'When you wore a tulip' - Judy garland and Gene Kelly
*'A foggy day (in London Town)'
*'When the sun comes out'
*'A Couple of Swells' - Judy Garland and Fred Astaire
*'Going' home Medley' - Judy Garland and Bobby Darin
*'Get Happy'
*'On the Sunny Side of the Street'
*You're so right for me' - Judy Garland and Mickey Rooney
*'Some people'
*'You're nearer'
*'Chin up! Cheerio! Carry on!'



DVD 'The Judy Garland Show Collection'

vrijdag 30 december 2016

AMBER, een prinses van duizend-en-een-karaat: vervolgverhaal

De oude blogpost 'Amber, een prines van duizend-en-een-karaat' is duidelijk erg populair, want hij verschijnt regelmatig in 'de top vijf van meest gelezen blogposts deze week' (hiernaast vermeld in de zijbalk). Dat doet mij veel plezier!
In die post heb ik het namelijk over het geboortekaartje dat ik heb ontworpen voor mijn metekind/nichtje Amber. Zij is erg zéér levendig, erg lief en heeft de grote blauwe ogen van mijn zus Hanne.

Onlangs kroop ik weer even in mijn potlood om een schets te maken voor het ontwerp van een 18 karaats (duizend was wat veel geweest denk ik ;)) gouden armbandje dat ik in gedachten had.
Ik was hiervoor op zoek naar een juwelier om mijn idee te kunnen uitvoeren, en kwam terecht bij Jo Juwelen. Ik wist vooraf precies wat ik wilde en trok goed voorbereid naar de juwelier, d.w.z. ontwerpschetsen, foto's en zelfs een staal van het geboortekaartje (voor de juiste kleur) én een parel voor de correcte diameter van de ambersteen (die moest er 'absoluut' bij, want deze barnsteen vormt een rechtstreekse verwijzing naar haar naam!).
Na grondig overleg kreeg ik ook meteen enkele concrete voorbeelden te zien van 'klassieke armbandjes'. Jo is buitengewoon klantvriendelijk en zal er echt alles aan doen om uw wensen zo nauwkeurig mogelijk uit te voeren! Zelfs de schakelketting is precies diegene die ik had doorgegeven. Ik moet zeggen: zij vervullen hun beloftes met verve, tot in de details!

De letters van haar naam zijn stuk voor stuk met de hand gegraveerd. Het lettertype is hetzelfde als op het geboortekaartje, om de link te kunnen leggen. In de letter 'A' wilde ik graag een echt diamantje, net als mijn ontwerp. En natuurlijk mocht de ambersteen niet ontbreken.
Kortom, een armbandje 'op maat'. Een kostbaar kleinood dat zijn waarde voor altijd zal behouden, en bovendien is het UNIEK!
In het bijzonder dank ik Jo van Jo Juwelen voor dit prachtige eindresultaat én voor de moeite om al mijn ideeën om te toveren tot een fantastisch mooi juweel!!

Meer informatie?

Neem zeker en vast een kijkje op website van www.jojuwelen.be, OF like de respectievelijke Facebookpagina. 


eindresultaat gouden armbandje 'AMBER', uitgevoerd door Jo Juwelen

ontwerpschetsen en documentatie

zelfs het inpakpapier geeft al een kleine 'hint', en het is ontworpen door Eva Mouton
 
the big moment!!!!
 
ikzelf en Amber